من خوبم...من آرامم...من قول داده ام...
فقط کمی بی حوصله ام
آسمان روی سرم سنگینی می کند
روز و شبم کش آمده است
هر چه خودم را به کوچه های بی خیالی می زنم ،
باز سر از کوچه ی دلشکستگی در می آورم...
از این پس تمام ابر های اندوه در چشمان من اند اما نمی بارند!
چون :
من خوبم...من آرامم...من قول داده ام...
امشب تمام خنده هایم را نذر کردم که دیگر گریه ام نگیرد...

نظرات شما عزیزان:
خوشا به حال آنانکه می بخشند بی آنکه به یاد آرند
و
می گیرند بی آنکه فراموش کنند